تبلیغات
کریتیک - مطالب ابر شعر

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

کریتیک

ساختن ناخودآگاه‌های انقلابی!

جمعه 24 مهر 1394

نامۆ

نویسنده: دیاکو   طبقه بندی: همه و هیچ، 

له‌ شه‌قامێکی شاردا

که‌ شاره‌که‌ش به‌ئه‌ستۆی خۆی ناگرێت و

جگه‌ له‌ سه‌گه‌ به‌ڕه‌ڵایان،

که‌سی تێدا ناوه‌رتێت و

پیاوێک نامۆ

له‌ ئامێزێکی نامۆدا

ڕێک به‌رامبه‌ر به‌ دونیادا

ڕاوه‌ستاوه‌و سه‌ر هه‌ڵ دێنێت

هه‌زار هه‌زار دڕووژم ئه‌دات

به‌ڵام نه‌ که‌س ته‌یدا ڕاماو

نه‌ عه‌ڕز قڕچه‌ی لێ هات و

نه‌ ئاسمان گڕمه‌ی لێ دێ.

وه‌ها دونیا محیتێکه‌* له‌ نامۆیان

که‌ نامۆیان هه‌موورۆژێ سازی ده‌که‌ن

به‌بێ ئه‌وه‌ی به‌یه‌ک بڵێن که‌ چی ده‌که‌ن

سەرقاڵین و ئینجار نامۆ

له‌ شه‌قامان خاڵه‌ رێبوار به‌ دوای یه‌ک دا

رێ ده‌گۆرن

خاڵه‌ نامۆو رێگا نامۆ

فیشه‌ک فیشه‌ک له‌ دیواران،

ڕاگه‌یاندن ده‌شته‌ ناو چاو

ده‌شته‌ ناو گوێ

ده‌ بیکڕن له‌ گه‌وادان

كاڵاو کووتاڵ

ده‌ پێپکه‌نن بۆ ده‌سه‌ڵات،

ئافه‌ریم بلێن بۆ جاشان

ده‌ مڵتان بشکێنن بۆ ژیان،

له‌ رێزی رێفراندۆمی سه‌رۆک کۆمار

با گوێتان نه‌ده‌ن له‌ بیزمار.

ئاخ خه‌ساڕ و ئاخ چه‌ند خه‌ساڕ

ئه‌و گه‌نجانه‌ی وه‌ها رۆیشتن به‌ دۆلێدا

ده‌ پێم بلێن

کوان ئه‌وانه‌ی وه‌ها له‌ دڵی میلله‌تا ده‌ژین ؟

له‌ تێلێگرام یان له‌ بازار ؟

یان له‌ شه‌قامی سه‌گبابان به‌ مۆنیکاو تویوتایان ؟

نامۆم نامۆ ، له‌ ژیان له‌ خۆم

ده‌چمه‌وه‌ ناو شه‌قامه‌که‌

ده‌بمه‌وه‌ پیاوه‌ نامۆکه‌

ئامێزه‌که‌ توندتر ده‌گرم

به‌ ده‌نگێکی به‌رزتر ده‌لێم

هاوار ده‌که‌م:

له‌ ده‌ست مه‌ده‌ن ژیانتان ، ده‌ست و لاقتان

مه‌بن به‌ ده‌ستی جاشان

به‌ چاو و گوێ و لاقیان

ببن به‌ ژین ، ببن به‌ ژیان

که‌ مردیشن ببن به‌ زه‌هریماریان

که‌ چێ دیسان نامۆم ، نامۆن

لێک حاڵی نین

حاڵی نابین...

 

*اقیانوس 



ره‌سم له‌ ئانتۆنێن ئارتۆ

دوشنبه 8 تیر 1394

ئێدگار ئالێن پۆ – شه‌عری سروود

نویسنده: دیاکو   طبقه بندی: همه و هیچ، 

چهارشنبه 6 آذر 1392

هیچ کجا هیچگاه، همه جا

نویسنده: دیاکو   طبقه بندی: همه و هیچ، 

دراز می کشم

به همه چیز

زیر لب

بد می گویم

در این فکر

چگونه هیچگاه

به هیچ کجا

برنگردم

هم طبیعت سرسبز

خیابان های طویل

پیاده روهای شهر

ماشینهایِ زیرزمین

مغازه های پُررنگ

پارک های پر از سنگ

انسان های نابکار

ساده دل ، مهربان

زیبایی چشم هایش،

منعکس در آینه

مرام های دوستانه

فندک های جامانده

کتاب های ناخوانده

خوانده شده های هیچ

افسردگی هایمان

فکر به فکر نکردن ها

زیر پشت ذهنمان،

تنهایی درمانده.

دری که هنوز بسته ،

بر کوبه اش کوفتن

من ، تو ،  شاید همه

پراکنده در هوا

هوایی که این سالها،

آلوده است مثل ما

هنوز دراز کشیدم

 هنوز بد می گویم

و شاید هم

 فردا

به همه جا برگردم.

سه شنبه 21 آبان 1392

خشم

نویسنده: دیاکو   طبقه بندی: همه و هیچ، 

یک واژه می چرخد

می چرخد در ذهن،

ذهن ادا در می آورد.

دست انگشتانش را جمع می کند

به ناگاه می کوبد بر خاک،

خاک لعنتی!

چه سخت چه نرم،

چه کویر باشد

یا کوهستانهای صعب العبور

هیچ می شود همه.

این مشت بر خاک

صدایی بر می آورد

و بیاد می آورد ذهن،

فریاد سر می دهد :

یافتم ! یافتم!

"خشم!!".

خشم بود و هست

خشم بر می اندازد

دیوار،

بر می اندازد

کله ی دیوار.

می درد اقیانوس،

قلب اقیانوس.

می سوزاند خاک،

می شود خاکستر.

اما چه خشمی؟

وه چه خشمی !

خشم کارگر،

زحمتکش و رنجبر.

هر مشت خشمگین،

مالکان خاک

اربابان پاک

می شوند کله پا

می شود خالی زیر پا.

 

 

در خیابان ها ،

پچ پچ هاییست!

چه می گویند ؟

که سروده است

شعر!

کارگری،

به هزاران.

چاپ کرده اند کنج بازارهاست!

یکی میخواند،

دوتا می خوانند

دختری با صدایی نازک می خواند:

" بورژوازی دریاب مارا

از بالای ساختمان

سقوط که می کنم،

بر مزارم اشک ریز."

نفرین! نفرین!

تو را باید همان

سقوط،

کله ات بوس کند خیابان!

 

 

 

شعر! این بی ارزش

مگر هنوز دردی مانده است ،

که از آن ستایش شود ؟

گلوله کلمه است

خشاب جمله

اسلحه کتابیست که غلط ندارد،

ماشه را که می چکانی

برایت می خواند شعر

نه یک شعر

رگباری از شعر.

هنگامی که کارگر

بر دوش اش

اسلحه

می ایستد

 در مقابل دشمن

می خواند شعر

آخرین شعر زندگی،

زندگی دشمن.

تابلوییست نقاشی!

با همه ی رنگ ها

قهوه اییِ گلوله،

سرخ می کند کبودی خاک را

بر می افتد جان

می ایستد قلب

ذهن می فهمد

در آخرین نفسِ سفید،

سازوکارِ سیاه اش

دفن می شود در خاک!

دندان های زردرنگ

از خشم و نفرت

بوی دهانشان

از گرسنگی و ذلت

این است هنر!

به دستان کارگر

که رام نمی شود،

در گوشه ی سالنها

در نمایشگاه ها.

از آن حرفی نباید زد،

در دانشگاه ها.

اما چه باک!

اواخر 1700،

فریاد زد :

"برابری ، برادری ، آزادی"

این شعار را

بورژوازی.

همان شعار

بلای جانش شده است

دستانش را می فشاریم

که کاشت

در ذهنمان

این شعار،

فشار می دهیم

تا در رود

 جانش

تا خشک شود

رگانش.

پنجشنبه 9 خرداد 1392

ته‌نیایی

نویسنده: دیاکو   طبقه بندی: همه و هیچ، 

ته‌نیایی ئه‌گه‌ر به‌ته‌نیا
تاقه‌جارێک له‌ لات دابنیشێ،
پشوو‌یه‌کت که بێته‌وه‌ نامۆ
ئه‌مجار ئه‌رخه‌یان!
ده‌بێته‌ دوایین هاوڕێت.

آمار سایت

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید این ماه :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بروز رسانی :